نقطهء سوم در ذكر شعرايى كه مؤلف ايشان را نديده [ است ] . [ « 160 » ] كفرى مير حسين [ متوفى 1013 ق / 1604 ق ] كفرى ، سيادت داشته و به « مير حسين » مشهور بوده و به شاهزادهء دانيال بن اكبر پادشاه تقرّب مىنموده ، سخنان بىغش دلكش دارد و اين مقطع از گفتار اوست :

--> ( 160 ) . امير حسين كفرى ، از شاعران ايرانى كه در تربت زاوهء خراسان ، چشم به جهان گشود ، اما تاريخ تولد وى دانسته نيست . در مشهد مقدس نشو و نما يافت ، ولى هواى سير و سفر به هندوستان ، او را آرام نگذاشت و به آن ديار كوچيد و مدّت مديدى در دكن مىزيست و پس از اينكه احمدنگر به تصرف ملازمان اكبر شاه درآمد ، يعنى به سال 1009 قمرى ، به خدمت خانخانان درآمد و منصب انشاى شاهزاده دانيال ، به او تعلّق گرفت . همواره با مولانا ملك قمى ، مولانا ظهورى ترشيزى ، شكيبى اصفهانى و انيسى شاملوى هروى ، همنشينى داشت . او از سادات قصبهء تربت خراسان بود و سيدى خوش‌مشرب و خوش‌صحبت و لطيف بود و خط شكسته را به غايت نيكو مىنوشت و در فنّ انشاء مهارتى تمام داشت . در نهايت دقّت ادراك و سرعت انتقال و صفاى خاطر ، شهره بود . كفرى در سفر سومنات در تاريخ 1013 قمرى ، چشم از جهان فروبست و بعضى از دوستانش ، اشعار وى را پس از مرگش تدوين كردند : عرفات العاشقين ، برگ 629 ؛ مآثر رحيمى ، 3 / 807 - 811 ؛ هفت‌اقليم ، 2 / 192 ؛ خير البيان ، برگ 326 ؛ صبح گلشن ، ص 340 ؛ سفينهء خوشگو ، حرف ك ؛ قاموس الاعلام ، 3 / 3870 ؛ صحف ابراهيم ، برگ 258 ؛ رياض الشعراء والهء داغستانى ، برگ 337 ؛ الذريعه ، 9 / 2 / 912 ؛ تاريخ ادبيات در ايران صفا ، 5 / 1 / 474 و 5 / 2 / 884 - 885 ؛ فرهنگ سخنوران ، 2 / 764 ؛ كاروان هند ، 2 / 1163 - 1169 ؛ تاريخ ادبيات ايران ( از صفويّه تا عصر حاضر ) ، ص 176 ذيل ترجمهء رستمى قلندرى و شعرى كه رستمى دربارهء او و نوعى گفته آورده است : حديث نوعى و كفرى بيان چه سازم من * چو زنده‌اند به مدح تو تا دَم محشر